Nu de middagslaapjes van Manon over zijn en met Charlotte er nu ook bij duurt zo’n dag voor mijn gevoel ook gelijk een stuk langer. Het snelle huishouduurtje is verschoven naar de avond en ook vrije-mama-tijd gebeurd veelal in de avonduurtjes. Naast Charlotte wil ik natuurlijk ook Manon de benodigde quality-time geven en naast kleuren, knutselen en spelen doen we ook af en toe wat speciaals. Vandaag was het tijd om voor het eerst eens pepernoten te gaan bakken.
Het idee kwam eigenlijk toen we vanochtend naar koekeloeren keken en zagen dat ze daar met pepernoten aan de slag waren. Toen ik vroeg of Manon dat ook wilde doen kreeg ik een heel enthousiast ja te horen. Nadat we de boodschappen hadden gedaan en Charlotte een fles had gehad zijn we samen aan de slag gegaan. “Mama is dat aarde” vroeg ze toen ik de bruine suiker in de beslagkom deed en mag ik zo ook knijpen, toen ik het pepernotendeeg met de hand aan het kneden was, nadat Manon met de mixer alles door elkaar had gemixt. Een beter kokhulpje kon ik niet hebben.
Het deeg moest een half uur in de koelkast staan en onderwijl hadden wij een boterham gegeten. Staand op een eetkamerstoel, met sinterklaasliedjes op de achtergrond, kon het echt maken van pepernoten beginnen. In het begin was het draaien van een bolletje voor Manon best moeilijk maar al gaande weg ging het steeds beter en haar bakje met zelfgedraaide pepernoten raakte goed vol. Twee volle schalen gingen de oven in om na 20 minuten een heerlijk ruikend huis te hebben en twee borden vol met hele grote pepernoten. Nadat ze waren afgekoeld zijn we samen op de bank gaan zitten met een bakje zelfgemaakt pepernoten, kijkend naar de nieuwe Disney DVD Tinkelbell.
Toen ik bij het naar bed brengen vroeg wat ze het leukste vond vandaag zei Manon “pepernoten maken” en ik kon er alleen maar mee instemmen. Het was voor mij ook voor het eerst dat ik dat had gedaan (en zeker niet voor het laatst), want ze waren overheerlijk. Een nieuwe traditie is geboren.
Het toch echt weer zover, onze kindervriend Sinterklaas is weer in ons land samen met z’n zwarte pieten, z’n paard Amerigo en hopelijk een goed gevulde boot met cadeautjes en snoepgoed. Menig kinderhart zal sneller gaan kloppen bij het zien van de man met z’n witte baard en de vrolijke (niet meer) strooiende pieten.
Sinds woensdag zit ik ook samen met Manon voor de televisie en kijken we naar het Sinterklaasjournaal naar Bram (de enige echt sinterklaas vind ik) en Erik van Muiswinkel en Peter Lusse (de zwarte pieten) en natuurlijk Diewertje (die maar niet veranderd in der loop der jaren). Het is zo leuk om te zien hoe enthousiast ze is en vol overtuiging meeleeft. De Sinterklaasjournaal krant wordt netjes uitgeprint voor haar dagboek, de tekeningen bewaard en zingen we even geen K3- maar sinterklaasliedjes (moeders met nog wel even goed oefenen merk ik).
Afgelopen zaterdag was het dan echt zover en met haar mooie pietenmuts (waar ik s’ochtends nog even snel de net gekochte gekleurde veertjes had opgenaaid) liepen we met z’n vieren richting de haven waar Sinterklaas met z’n boot zou aankomen. Helemaal onder de indruk van al die vele zwarte pieten die er waren (skelterpiet, muziekpriet, gsm-piet, rastapiet, snoeppiet, cadeautjespiet, vlaggetjespiet, verlanglijstjespiet, regelpiet en natuurlijk de hoofdpiet). Meezingen, meespringen en vooral genieten en ik ook met een brok in mijn keel (de zwangerschapshormonen zijn m’n lijf blijkbaar nog niet uit). Menig pietje keek ook even in de kinderwagen waar Charlotte lekker lag te slapen en niets in de gaten had van die al die pietenogen en de pepernoten die op de wagen werden gelegd heb ik lekker opgegeten. “Kijk mama parten zwieten” …. eh “zwarte pieten Manon” en op het einde durfde ze toch wat pepernoten aan te nemen van een piet.
Nadat we alles hadden gezien, zijn we gauw weer naar huis gegaan om ook een beetje warm te worden van de toch best koude wind en hebben ook nog even de intocht van Almere gekeken (hier hebben we geen rode ballonnen gezien) . Natuurlijk mocht er ook s ‘avonds een schoen worden gezet en hebben we met z’n drieën een liedje gezongen. Vanochtend had ze het niet eens in de gaten dat ze haar schoen had gezet, totdat ze de herhaling van het sinterklaasjournaal zag en er opeens een belletje ging rinkelen. Naast een rode ballon zat er ook een sinterklaaspuzzel in haar schoen, die gelijk werd gemaakt.
Ik vind het echt weer heerlijk deze tijd. De tas met sinterklaascadeautjes (klein voor in de schoen en groot voor pakjesavond) staat ingepakt al 2 weken klaar en kan eindelijk in gebruik worden genomen. Hebben Manon en Charlotte al post gekregen uit Spanje met sinterklaasballonnen en mooie kaarten. Liggen al een boel leuke kleurplaten en knutseldingen klaar, hebben we de blokkerboot compleet en zal er menig pepernootje worden gegeten. Ik zei nog tegen Cleem “de komende 6 jaar is er oh kom er eens kijken” en zullen we samen met de meiden genieten van een wel heel leuke tijd.
Dan wil je s’avonds om 23:00 uur naar bed gaan en tref je dit aan….
… zonder dat we het gehoord hebben is ze, nadat we haar om half 8 naar bed hadden gebracht, muisstil in ons bed gekropen om daar vervolgens in slaap te vallen, middenin met al haar knuffels, want tussenin liggen bij papa en mama is zo heerlijk en gezellig.
Cleem heeft haar zonder problemen in haar eigen bedje kunnen leggen en ik haar knuffels. Ze wist het vanochtend nog goed te vertellen dus het zal ons niet verbazen dat het nog een keer zal gebeuren.
We weten dat het niet goed voor de lijn is maar snoepen doen we allemaal. Winegums, drop, zure bommen, salmiak snoepjes, kauwgum, chocolade, suiker snoep, suikervrij snoep, honing staafjes, lolly’s, zuurtjes, pepermunt, zoethout, noga, lolly’s, kaneelstokjes en oud oma snoep en ga zo maar door. Er zal vast en zeker wat bijstaan wat je lekker vind.
Mijn oom en tante hadden een groothandel in snoep en leverde aan alle grote bioscopen, scholen en kantines in de randstad. Je kan begrijpen dat het voor mij als kind een walhalla was en voelde met net Sannie in de chocoladefabriek. Tonnetjes, dozen en schappen vol allerlei lekkere zoete en kleurrijke lekkernijen, koekjes en chips, opgestapeld tot aan het plafond. Voor onze verjaardag mochten we altijd wat uitzoeken en dan kreeg je er niet een snoepje, nee je kreeg het hele doosje. Zo kreeg ik altijd een doos paprika chips (doosinhoud 24 stuks)en m’n zusje bubbelicious kauwgom (één doosje 50 pakjes). Dat was natuurlijk helemaal geweldig en vooral lekker.
Ook thuis hadden we altijd heerlijke snoepjes en mijn moeder had er een la voor. Iedereen wist waar de snoepla was en we mochten er vaak wel wat lekkers uitkiezen. Zelf heb ik twee weken geleden voor Manon een snoeptrommel gekocht en die gevuld met rozijntjes, schatkistjes en dora-koekjes. De trommel staat in de kast waar ze niet makkelijk in kan en ze mag als ze wil (want vragen erom doet ze gelukkig nog niet) een snoepje uitkiezen. Sinds gisteren is de snoeptrommel weer gevuld met allerlei lekkere nieuwe snoepjes. Met haar tas en Sponge Bob lampion* was ze samen met Papa Cleem langs de deuren geweest en heeft ze voor het eerst met St. Maarten gevierd. Vol trots kwam ze thuis met een volle handtas en vertelde ze dat ze “11 november” had gezongen en dan snoep kreeg. Ze mocht van ons één snoepje nemen en de rest hebben we samen in haar snoeptrommel gedaan.
Mijn oom en tante hebben de zaak niet meer, maar de snoepla van mijn moeder bestaat nog steeds. Als we er nu zijn weten we waar we wat lekkers kunnen vinden en zelfs vrienden van ons, waar we nu nog steeds mee omgaan, weten ook waar het snoep lag bij ons thuis. Het zal ook niet lang meer duren voordat de kleinkinderen in de gaten hebben wat er in de la zit. Voorlopig zal Manon het moeten doen met haar eigen snoeptrommel en moeders die graait af en toe lekker mee.
* De lampion heeft ze gemaakt op het KDV
Wat hebben mannen toch met elektrische apparaten, nieuwe spelendingetjes of technische vernuftigheden? Waarom kunnen ze altijd zo verlekkerd kijken naar al dat moois als ze in een winkel staan met allerlei stereo-apparatuur, mobieltjes, laptops en computers en vergeet dan ook vooral niet de flatscreens. Nieuwe technieken en nieuwe mogelijkheden, als het maar makkelijker, sneller en beter kan.
Manlief hier heeft het al maanden (of is het al jaren) over een afstandsbediening waar je alle apparaten mee kan bedienen. In de loop der tijd is er natuurlijk het één en ander aan apparatuur bijgekomen en daarmee ook een afstandsbediening. Op een gegeven moment lagen er in het laadje van het dressoir (want je moet ze toch ergens opbergen voor grijpgrage kinderhandjes) een afstandsbediening voor de televisie, DVD-recorder, stereo, media-center en digitale-tv, welgeteld dus 5 stuks, naast alle spullen van de Wii die we inmiddels ook hebben. Hoe vaak we er al wel niet naar gekeken hebben weet ik niet, maar er kwam er maar geen een in huis, tot vier weken geleden ik een pakketje thuis kreeg.
Opeens was er een nieuwe afstandsbediening bij, met lichtjes en een display, en deze zou alle anderen vervangen. Leuk hoor dat er even een nieuwe bediening in m’n handen werd gedrukt, met de mededeling dat ik nu voortaan met deze moest gaan werken voor alle apparatuur. Hij was er helemaal lyrisch over en ik sceptisch, omdat ik nu eindelijk wist welke afstandsbediening bij wat hoorde en hoe ze werkten. Deze zag er zo ingewikkeld uit met zoveel knopjes dat ik in het begin met veel gezucht heb zitten zoeken hoe het werkte. Iedere dag hoorde ik wel dat hij hem nog even moest fine-tunen en als ik nog wat nodig had aan knoppen ik dat moest zeggen. Het is weer zo’n leuk software-apparaat die zoveel mogelijkheden heeft dat Cleem daar dus weer uren mee heeft zitten spelen, oh nee “even-fine-tunen”. Ik vervloekte het ding en pakte iedere keer de oude erbij, tot groot ongenoegen van manlief: “Probeer het toch eens, als je eenmaal weet hoe het werkt wil je niet anders meer”. Jaja, ik moet ook even fine-tunen hoe het werkt lieve schat”
Nu ik er een paar weken mee aan de slag ben geweest, moet ik manlief gelijk geven (aai aai, dat vinden ze natuurlijk altijd leuk) dat het best handig is alles in één bediening te hebben. Zelfs het verlichte display is handig als ik s’ochtends vroeg een fles geef aan Charlotte en niet al te veel licht aan heb. Als ik voorlopig maar niet het woord fine-tunen hoor, al heb ik daar wel weer een hard hoofd in want wat zal het volgende “speeltje” zijn.
Nu Manon niet meer s’middags slaapt (geen drama’s meer s’avonds) en ik m’n snelle huishouduurtje “kwijt” ben moet er toch wat gedaan worden in huis. Natuurlijk helpt Manon me wel eens mee met stoffen (net dat natte lampje op je pasgewassen ramen), stofzuigen (of is het “kijk mama mijn haar waait”) en de was opvouwen (of was het nu juist niet zo). Als ik wil dweilen moet ze op de bank zitten en zeg nog dat ze “even op haar boot” moet blijven zitten want de vloer is nat. Na enkele minuutjes vraagt ze “Mama, ben je nu klaar met kwijlen?”
Dan zit je opeens op dinsdagmorgen half 8 alleen thuis, de meiden worden door Cleem naar het KDV gebracht en hij gaat naar z’n werk. Een half uur later zit ik met de krant en een kop koffie aan de eettafel, de was staat aan, bedden zijn opgemaakt, het huis is opgeruimd en heb de hele dag voor mijzelf, home alone maar nu zonder dikke buik en met meer bewegingsvrijheid om van alles te doen. Normaal gesproken zou ik nu weer aan het werk zijn geweest.
Geweest (nee ik heb geen ontslag genomen of gekregen), maar aangezien ik aan het begin van het jaar wist dat ik zwanger was, heb ik geen vrije dag opgenomen om mijn gespaarde vrije uurtjes aan het einde van het jaar op te nemen (alles met voorbedachte rade). Mijn vakantie van 4 weken, achter mijn zwangerschapsverlof, was goedgekeurd en Charlotte kwam een week later dus nog een weekje extra verlof erbij, dat is dus 5 weken extra vrij. 
Dinsdag 8 december is weer mijn eerste werkdag om na twee weken weer twee weken kerstvakantie te hebben. Een heerlijk vooruitzicht natuurlijk.
Ik was ook maar wat blij, (gezien de wachtlijsten) dat ik op dinsdag plek had op het KDV voor Charlotte, want op de donderdag is er pas begin januari plek voor haar. Tuurlijk had ik Charlotte ook later naar het KDV kunnen doen, maar de wachttijden zijn enorm en plek is plek (volgens mij kan je je beter al inschrijven voordat je weet dat je zwanger bent). Dat ik dus nu vakantie heb is dus nu ook een geluk, omdat ik de donderdag gelukkig zelf voor m’n kleine meisje kan zorgen, want een andere oppas hadden we niet gehad.
Toen Manon was geboren en ik weer aan het werk moest vond ik het vreselijk en wilde het liefst thuisblijven om voor haar te zorgen. Nu ik meer dan twee jaar verder ben, twee jaar weer werk, weet ik dat de twee D-tjes van de week dat ik werk mij geen mindere moeder maakt. Het is heerlijk om even San te zijn en weet dat m’n meiden het naar hun zin hebben op het KDV met hun vriendjes en vriendinnetjes en leuke dingen doen en maken. Gelukkig duurt het “gaan werken” nog even want echt zin om te gaan heb ik niet, aangezien het een redelijk zooitje is op onze afdeling. Voorlopig ben ik dus nog alleen mama voordat ik het woord werkende ervoor kan zetten en is de dinsdag nu voor mij even San-alleen-dag.
We gaan zo weer even verder bijlezen en de feedreader proberen op 0 te zetten, heb ik weer aardig wat inspiratie en leuk logvoer voor de komende tijd, wil ik nog even struinen op marktplaats, ga ik zo de bami alvast klaarmaken en “werken” we nog even wat in het huisje. Maar zeg nu zelf, zijn eigenlijk niet alle moeders gewoon een working mom!
Ik moet altijd even wennen aan de nieuwe tijd zodat m’n biologische klok weer een beetje begrijpt dat er een uurtje is veranderd. Mijn feedreader zie ik maar oplopen en oplopen en iedere keer als ik denk ik ga nu even wat lezen komt er wat tussen. We hebben namelijk de welbekende regeldagen van Charlotte in huis en dat naast de nodigde aandacht die Manon vraagt, ben ik meer met m’n meiden bezig dan dat ik even wat voor mijzelf kan doen. Ik zie de tijd gewoon door mijn handen glippen.
M’n eerste vrije dinsdag was ook zo om en had nog geeneens de helft van mijn to-do-lijstje gedaan. De dagen dat ik met de meiden thuis ben gaan ook zo snel voorbij dat als ik klaar ben met de nodige huishoudelijke en achterstallige (administratieve) klussen ik blij ben dat ik in bed lig en even kan relaxen en slapen. Alhoewel Charlotte doorslaapt van 21:00 tot een uurtje of 6 (ze krijgt half slapend nog een fles om 23:30), maak ik lange dagen want ze beginnen vroeg en eindigen laat.
Gelukkig gaat alles goed met de meiden. De vervelende kwiebol-pokjes zijn allemaal verdwenen bij Manon en ze heeft er heel weinig last van gehad, ik denk dat ze welgeteld 40 pokjes had, misschien zelf nog minder. Vandaag kreeg Charlotte haar eerste prikjes, ontroostbaar was ze en ze heeft er gelukkig tot nu toe weinig last van. Ze was 5135 gram schoon aan de haak (ruim een kilo aangekomen in 4 weken) en was al 59 cm lang, dus ik ga alle maatjes 62 allemaal tevoorschijn halen, wel weer leuk wat nieuwe dingen aan. Verder is ze een hele vrolijke en blije baby, is lekker aan het brabbelen en lachen. We vermaken ons wel zo met z’n drietjes overdag met van alles en nog wat. Vandaag hebben we, naast kleien en kleuren, met de zelfontspanner wat leuke, gekke en mooie foto’s gemaakt.
De tijd tikt dus maar weg en weg en wat ik al eerder eens heb gezegd, ik zou willen dat de dag iets meer uren zou hebben voor alle dingen die ik zou willen, moeten of kunnen doen. Helaas de klok is de klok en zal niet langzamer gaan tikken of er uren bijtellen. Ik heb m’n prioriteiten, dus dat betekent dat de tijd die ik heb zonder de meiden moet verdelen in huis, pc en mijzelf, en daar komt zo in december ook mijn werk weer bij. Ik kom echt snel bij iedereen weer bijlezen en reageren, maar op het moment ben ik ook gewoon heerlijk aan het genieten van m’n gezin.
Manlief is aan het werk en m’n beide meiden zijn op het kinderdagverblijf, tijd voor mama San. Dat betekend lekker uitgebreid badderen, door het huis gaan met muziek lekker hard aan en niemand die me kan (vals) kan horen meezingen, blogjes lezen en wat crea-bea bezig zijn en natuurlijk ook even rustig shoppen en boodschappen doen, voordat ik eind van de dag lopend met m’n I-pod, een lege kinderwagen en kiddy-board, m’n meiden ga ophalen.
Ik wilde gaan kledingshoppen voor mijzelf in Haarlem, maar het kwam hier vanochtend met bakken uit de hemel dat ik geen zin had om zo winkel in en uit te gaan en nat te worden. Dus dan maar hier het dorp in om even wat te snuffelen, niet dat ik iets nodig had natuurlijk. De Hema is dan altijd fout om naar binnen te gaan, in mijn geval, en kwam natuurlijk weer met een paar sokken en een leuk spijkerbroekje voor Charlotte en glitternagellak voor Manon (wie weet helpt het met niet nagelbijten) naar buiten.
Ook had ik nog wat kaarten nodig en bij het afrekenen van dat, deel 4 van Woezel en Pip en tijdschrift Kinderen, zag m’n oog bij de kassa van de boekhandel het boekje “Manlief” van Daphne Deckers liggen en legde zonder nadenken gelijk een exemplaar op m’n kleine stapeltje. Ik heb alle boekjes van haar en vind haar zo geweldig leuk, herkenbaar en humoristisch schrijven dat dit boekje natuurlijk niet kon ontbreken.
In Manlief zijn 66 columns gebundeld die Daphne Deckers de afgelopen jaren voor De Telegraaf en Reader’s Digest heeft geschreven: over mannen, seks en relaties. Of het nu gaat over de olifantenslip, bordeelbezoek, snurkbeugels, robotseks, tongzoenen, vrouwenporno, ballenknijpers of de plakzak – Deckers heeft overal haar eigen, humoristische kijk op. Bijvoorbeeld over de (mis)communicatie tussen mannen en vrouwen: “Voor een man is een gesprek een soort Scrabble: als de ander iets zegt, moet hij daar minstens met de dubbele woordwaarde overheen.” of over seksuele fantasieën: “De favoriete seksuele fantasiefiguur van mannen? Dat blijkt de verpleegster te zijn. Op de tweede plaats komt het kamermeisje en op de derde plaats de stewardess. Verzorgen, zuigen en bedienen: de mannelijke belevingswereld in een notendop.”
Je kan begrijpen dat ik na zo’n “drukke” dag vanavond op de bank plof met haar nieuwe boek. Manlief zal me dan wel horen lachen over al die herkenbare dingen die wij vrouwen met onze mannen meemaken. Met de geboorte van een mama en nu met de geboorte van een gezin, moet je wel pedagoochelen samen met manlief!
