San Puur Mama

Het zat me al weken niet lekker, letterlijk en figuurlijk, mijn werkplek in huis; of beter gezegd de plek waar ik altijd aan het pc-en bent. Ik had niet de ruimte om eens goed mijn administratie te doen, Charlotte stootte zich regelmatig aan mijn uitschuifbare plankje waar mijn toetsenbord op zat maar vooral het feit dat als Manon aan het kleuren was ik niet lekker dichtbij haar kon zitten. Nu hebben we wel een nieuwe laptop, maar om te photoshoppen gebruik ik liever mijn 19-inch beeldscherm. Tijd voor een nieuwe werkplek at home.

Nu was het niet de bedoeling het te doen maar als je dan toch in die leuke geel-blauwe Zweedse winkel bent kan je altijd even kijken (een nieuwe keuken willen we namelijk ook nog steeds). We hadden wat mooie workingspace-opties gezien en we stonden uiteindelijk niet met lege handen naar buiten (en nee geen nieuwe werkplek). Zo hadden we eindelijk leuke gordijnen gevonden voor de kamer van Manon en nog wat andere leuke hebbedingetjes. Bij thuiskomst toch nog even passen en meten en Cleem is zo lief geweest het toch allemaal te halen, manlief kent me inmiddels goed genoeg, heb ik eenmaal iets in m’n kop….

Ik vind een werkplek in de woonkamer eigenlijk vreselijk, maar met de grote woonkamer die wij hebben kan het makkelijk. Ik zit graag achter mijn peecee-tje en met het oog op de toekomst vind ik het ook voor de meiden belangrijk dat ze zo ook in de woonkamer een goede plek hebben waar ze hun huiswerk ed. kunnen maken. Ook wilde ik zelf meer ruimte hebben om te werken, administratie te doen, te knutselen en waar ik mijn ideetjes kan gaan uitwerken. De meiden vinden het ook geweldig om naast me te zitten, de tripp trapp is er zo aangeschoven, drinken en muziekje erbij en zo is het een multifunctionele workingspace geworden, lekker licht, overzichtelijk en opgeruimd.

Ik heb al heel wat uurtjes achter mijn nieuwe plek gezeten om aan een nieuwe lay te werken en HTML een beetje te begrijpen. Vandaar de stilte van mijn kant, want ook hier heb ik iets mijn kop dan moet het ook echt af en de vrije tijd die ik heb spendeer ik eraan. Deze nieuwe theme (wat was ik blij dat ik deze had gevonden) heb ik naar mijn eigen hand gezet, toch een beetje anders en toch ook weer hetzelfde. Met een lenteachtig jasje kunnen we er voorlopig weer even tegenaan, want oh wat ben ik toe aan zon en warmte. Dus laat de lente maar komen en niet alleen online!

Daar gaat ze …. naar de basisschool. Al weken heeft ze het erover gehad dat ze naar de grote school gaat, net als Joris en dan leer ik lezen en schrijven. Maar sinds het geweldige afscheid bij het KDV wilde ze opeens niet meer, ze wilde weer terug naar de Ernie’s. Ze was wat stilletjes gistermiddag en s’avonds kon ze niet snel in slaap komen. Spanning, die ik als mama net zo voelde, die knoop wilde maar niet weggaan en vreesde het ergste vanochtend.

Alles lag klaar op de eettafel om mee te nemen in haar nieuwe tas naar school. Ik had gisteravond nog even een leuke opdruk gemaakt voor op haar gymshirtje en broekje en vulde de laatste gegevens in op het wie-ben-ik-formulier. Toen ze vanochtend wakker werd, was ze heel vrolijk en na het aankleden (dat ging nog nooit zo snel) mocht ze zelf alles in haar tas doen en daar ontglipte de eerste bekenning: “Ik heb een beetje zin mam” en ook haar K3-bakje met fruit werd netjes in de tas gedaan.

Om 8:15 reden we met z’n viertjes naar school en zagen het grote schoolplein en Manon die riep “Dat is mijn basisschool”. We liepen gelijk naar haar lokaal en daar stond haar juf en toen zij vroeg wie ze was zei ze gelijk “Manon” en weg liep ze naar buurvriendje Jeroen en vriendje Jari die ook in haar klas zitten. Het was gelijk goed en ze liep van de ene hoek naar de andere hoek van haar klas, wat er echt zo ontzettend leuk uitzag (kreeg gelijk zelf zin, misschien toch ook juf moeten worden) en we werden eigenlijk de klas uitgekeken. Geen tranen alleen maar enthousiast gezwaai en een dikke kus, ons eigenlijk een beetje verbaasd achtergelatend in de zin van; het is goed, ga maar.

Ook het halen en brengen ging zonder morren en de toen ik vroeg of ze morgen weer wilde zei ze; “Ja!!!” (wel leuk om met de nieuwbakken mama’s te wachten op onze kids) Het is één en al enthousiasme, ook al is ze het enige meisje tot nu toe met 6 jongens, ze vind het leuk. Voor Charlotte was het natuurlijk ook voor het eerst zonder haar grote zus en die heeft zich ook prima vermaakt. Mijn eerste vrije middag daarintegen niet, Lotte wilde maar drie kwartiertjes slapen dus helaas, maar goed er zullen zat maandagmiddagen volgen. Morgen moet Manon voor het eerst overblijven en naar de naschoolseopvang, maar ik ben in ieder geval onwijs blij dat Manon het zo naar haar zin heeft op haar nieuwe school.

De nieuwe maandkalender
kan je hier downloaden!