Dat het de afgelopen dagen warm en benauwd is geweest dat hebben we allemaal wel gemerkt. Dat het de aankomende dagen nog steeds warm blijft dat weten we inmiddels ook al. Hier aan de kust hebben we s’ochtends nog de zeemist en dat is wel even lekker voor de verkoeling, maar zodra het zonnetje doorkomt is het warm. Het is zomers of beter gezegd tropisch warm in Nederland.

De warmte heeft niet alleen z’n weerslag op de temperatuur maar ook op mijzelf. Ik doe alles heel rustig aan, het huishouden doen we mondjesmaat en we houden ons lekker koel door in de schaduw te zitten met verkoelende drankjes, water en ijsjes. Dat ik daardoor weinig te vinden ben achter mijn computer kan denk ik niemand mij kwalijk nemen, want ook op mijn feedreader komen weinig logjes bij. Ik denk dat we allemaal even genieten van het mooie weer en meer buiten dan binnen zitten.

Cleem zit sinds maandag in Londen voor z’n werk (cursus) en had ik gister een dag vrij genomen omdat ik de meiden naar het KDV moest brengen. Ik dacht lekker even mama-tijd en wat te kunnen doen, maar eind van de ochtend moest ik weer terug naar het KDV om Charlotte op te halen omdat ze koorts had (tot nu toe nog geen verhoging gelukkig). Doorkomende tandjes, sprongetje en warmte samen is denk ik de boosdoener geweest voor het niet helemaal lekker voelen. Cleem belt iedere ochtend en avond om even te horen hoe het hier allemaal gaat en natuurlijk om Manon even te spreken die maar wat goed weet dat papa in “Lonte” zit. Gelukkig komt hij vanavond laat weer thuis, heeft hij morgenavond een etentje met z’n werk, dus vrijdagavond zitten we gezellig weer met z’n viertjes aan tafel en ben ik blij dat we weer alles saampjes kunnen doen.

De aankomende dagen geen logje meer van mijn kant. Morgen moet ik werken en de rest van de week doen we alles rustig aan. Ik zal een boel van jullie aankomende zondag in het eggie gaan zien bij de Grand Log Zomermeeting, hebben we zondagochtend vroeg eerst nog een doop van de dochter van mijn vriendin en zullen we nog volop gaan genieten van het buitenleven. Tot zondag!

Een tijdje geleden vroeg Petra, één van de schrijfsters voor het online vrouwenmagazine Ze.nl of of ik het leuk vond om mee te werken aan een interview over Webloggers en wat vragen te beantwoorden per mail. Het leek mij heel leuk om eens “geïnterviewd” te worden over mijn grootste hobby en vond het ook wel een eer dat ze mij vroeg. Na wat mailtjes over en weer met vragen (je gaat dan echt weer ff nadenken waarom je blogt), goedkeuring, op-en aanmerkingen (helaas moest het interview ingekort worden), zag ik vandaag, toen ik op Ze.nl ging kijken opeens mijn eigen foto op de voorpagina met het interview. Altijd leuk om jezelf eens te zien in je favoriete magazine.

Vroeger schreven we brieven en ik heb nog stapels liggen van mijn penvriendinnen. Nu internet er is, is even een berichtje sturen via mail, MSN of Twitter wel zo handig en dan hebben we natuurlijk ook de sms. Het is net even sneller en makkelijker en je hebt gelijk antwoord. Toch blijf ik het jammer vinden dat we steeds minder post krijgen op de deurmat en mijn mailbox steeds voller lijkt te raken. Als ik de hoeveelheid mail = e-mail, die ik in mijn mailbox zou krijgen, in mijn mailbox = brievenbus thuis, zou die zo overvol zitten en een echt gestuurd kaartje niet meer bijpassen.

Een E-card sturen deden we natuurlijk allemaal wel eens en veel van deze sites geven ook de mogelijkheid om een echte kaart te versturen via de post, zonder dat jij naar de brievenbus moet. Natuurlijk erg handig als je toch even te laat bent of zoals een vriendin van ons heeft gedaan iedereen laten weten dat ze in Vegas getrouwd zijn. Het is natuurlijk wel zo dat je tekst weer gedrukt wordt en weer niets hoeft te schrijven. Ik zag dat de Hema nu ook hun kaarten vanaf hun site kan versturen en daar zitten altijd een boel leuke tussen. Op deze sites (Hallmark – Greetz) kan je naast een standaard kaart ook kiezen voor “maak je eigen kaart” en die kies ik steeds meer. Al kan ik dan niet zelf mijn woorden schrijven met m’n eigen handschrift, dan maak ik het toch persoonlijk door de voorkant van de kaart zelf te maken.

Toch blijf ik het leuk om zelf een mooie kaart uit te zoeken die bij de gelegenheid past om te versturen . Ik kan ook nooit voorbij een kaartenstandaard in de winkel lopen en kijk altijd even of er nog een leuke kaart tussen zit. In mijn kaartendoos heb ik dus een aardig voorraadje kaarten (naast natuurlijk ook de postzegels) zitten voor alle speciale gebeurtenissen, verjaardagen en zomaar kaartjes en daar komt iedere maand wel weer een paar mooie, gekke, grappige en bijzondere bij. Niets is leuker om iemand te verrassen met een kaartje en Manon vind het geweldig leuk om ze in de brievenbus te stoppen, dus ik blijf wel schrijven, likken (de envelop alleen nog maar) en plakken en die stempel mag het postkantoor doen. Een kaartje sturen via de post blijf ik dan ook nog steeds leuk vinden om te doen en zeg nu zelf om er een te krijgen ook. En jullie e-card of kaartje via de post?

Vorig jaar, een maand voordat ik moest bevallen van Charlotte, ben ik met twitteren begonnen. Ik wilde iets hebben waarmee ik iedereen op de hoogte kon houden, zonder een logje te schrijven, dat alles rustig en dat er van een bevalling nog geen sprake was. Ik dacht dat ik na de bevalling m´n twitteraccount wel vaarwel kon zeggen, maar niets van dit alles. De ene dag tweet tweet ik meer dan de andere, maar twitter staat altijd “aan”.

Twitteren is helemaal aan het inburgeren bij vele onder ons. Konden we eerst via een blogje op je site of wie-wat-waar op hyves laten weten wat je aan het doen was, met Twitter kun je, als je wil, per minuut laten weten wat je aan het doen bent en kan je ook lezen wat andere doen.
Het getwitter is niet alleen handig voor de dagelijkse updates: vraag op twitter over iets wat je wil weten en je krijgt antwoord. Ook voor gebeurtenissen in de wereld is twitter de snelste verspreider. Zo was het nieuws over het vliegtuigongeluk op Schiphol op twitter sneller ter sprake dan in het nieuws. Er worden niet alleen woordelijke berichten gepost, ook foto’s, linkjes van nieuwe blog-updates, daily-mugshots, bijzondere nieuwsberichten en leuke tips en nieuwtjes komen over en weer op je scherm. Je kan er ook “kletsen” met iemand of met een boel tegelijk.

Ook bekende Nederlanders hebben het twitteren ontdekt. Zo zijn Marco Borsato en Paul de Leeuw dagelijks op twitter te vinden met updates en een boel leuke foto’s die ze op een dag maken. Youp heeft altijd een boel leuke woorden en internationaal kunnen we Obama en Oprah ook vinden op de twitline. Op mijn mobiel kan ik ook twitteren en stuur ik regelmatig een gemaakte foto gemaakt met mijn nieuwe Nokia naar Twitpic (wel zo handig ook voor mijn project 365) en heb ik sinds gisteren voor twitter Tweetdeck ontdekt, superhandig en heel overzichtelijk al de tweets in colums.

Met andere woorden ik blog, ik hyve, ik MSN, ik daily-mugshot, ik twitter en ik twitpic. Ik heb mijn weg in het www wel gevonden en ik blijf er denk ik ook wel hangen. Ben benieuwd wanneer al deze www-werkwoorden in de Dikke van Dale te vinden zullen zijn.

Hoe gaat het met mijn meiden? Dan kan ik alleen maar zeggen heel erg goed! Het is heerlijk genieten van mijn prachtige tweetal en de daarbij behorende groeisprongetjes, huil en driftbuien, boos worden en lachen, verkoudheidjes en crèmetjes, CB en vriendenbezoekjes, het spelen binnen en buitenshuis, het hoort er allemaal bij. Ik vind het geweldig om te zien hoe ze opgroeien, je aan het lachen maken om de dingen die ze vertellen en doen en vooral zo leuk om te zien dat ze steeds meer karaktertrekken krijgen van ons.

Manon is een echte peuter, met haar 12,7 kg en 96 cm een klein licht meisje (moeder is ook niet de grootste) maar die absoluut niet op haar mondje is gevallen. Op het CB deed ze alles voorbeeldig en was ze “geslaagd”. Ze is veel dingen aan het vragen, is nu 2 maanden zindelijk, gaat steeds beter binnen de lijntjes kleuren, wil schrijven en herkent cijfers en letters (al is haar letter M natuurlijk wel heel vaak te zien als rijden op de snelweg de welbekende hoge boom), gaat het eten nog steeds niet echt denderend, vind buiten spelen helemaal geweldig, is een goede slaper en wil alles zelf doen, is niet onder de douche vandaan te krijgen en is af en toe lekker wars en dwars tot driftbuien aan toe, maar ook zo ontzettend lief en dan vooral voor haar kleine zus.

Charlotte (ook niet de grootste met 70cm en 7890gr) is op het moment haar wereld aan het ontdekken, ze tijgert de kamer door, recht op haar doel af. Ze vind alles geweldig en interessant en dat is voor Manon natuurlijk ook weer wennen, ze moet nu de huiskamervloer delen en oppassen op haar spulletje en dan vooral de kleine dingen. Met haar oortjes en eczeem gaat het redelijk, we hebben alles in huis om het te verlichten.
Tegenover de niet zo goed etende Manon zit alles-eter Charlotte. Ik kan alles voorschotelen en het gaat erin: drie flessen, fruithapje, tussen de middag twee boterhammen (zonder korst), cracker of ontbijtkoek met wat sap, groentepotje met een danoontje als toetje, alles gaat er met smaak in en het gaat the little lady vaak niet snel genoeg. Staan en zitten vind ze helemaal geweldig en ik kon vanochtend weer een boel geweldige foto’s van haar schieten en genoot van al haar verschillende gezichtjes: Boos, nadenkend, eigenwijs en lachend. Ze is een klein lachend bijdehandje.

Ik vind de tijd echt vliegen met twee kids, een man en het huishouden, mijn hobby’s, mijn sociale contacten en mijn werk, een beetje tijd voor jezelf heb je bijna niet, maar als ik de foto’s van een dag zie dan prijs ik mijzelf enorm gelukkig *zucht kleine meisjes worden te snel groot*.

Al lopend vrijdagochtend, een klein half uurtje, richting CB voor de drie jaar controle van Manon liepen we lekker met z’n drieën in het zonnetje door de straten van ons durp. Ik heb ook even ongegeneerd met zonnebril naar de huizen gekeken en even naar binnen gespiekt, of zeg gerust ik ben even bewust gaan kijken wat men nu zoal in de vensterbank heeft staan. Wat me eigenlijk al heel lang opvalt, wat hebben wij Nederlanders toch met het feit dat we twee dezelfde dingen op de vensterbank moeten zetten?

Twee potten met planten, twee grote kandelaars, twee kussens met daarop twee gevlochten kransen met daarin weer twee vazen met bloemen, twee glazen accubakken, twee grote windlichten, twee lampjes etc. Natuurlijk kan het ook van alles twee zijn maar dan wel weer zo neergezet dat het precies elkaars spiegelbeeld is of men zet het juist in groepjes van twee en alles matcht ook qua kleur. Zelden zie je drie dingen staan of een allergaartje. Wie heeft dit zo verzonnen, waarom willen wij alles symmetrisch of komt het door alle woonprogramma’s die we zien, is het Feng Shui of kijken we ernaar bij elkaar en denken “goh leuk dat ga ik ook zo doen op mijn vensterbank?”, want wij Nederlanders kijken graag binnen bij anderen.

Twee, vier of zes, als het maar even is (goh het lijkt de tafel van twee wel) In mijn boekenkast staat ook alles per even aantal: vier dozen, twee manden, twee bakken met waxinelichtjes, twee potjes met planten. Op de plank in de slaapkamer staan ook weer twee manden, twee grote schilderijen, twee kaarsjes, twee planten, op de eettafel acht waxinelichthouderthes en op mijn vensterbank in de keuken staan ook vier weckpotten met verschillende Italiaanse deegwaren, twee grote potten met planten en twee glazen accubakken. Zo kan ik nog wel even doorgaan wat er allemaal in even aantal in huis staat en ook hier matcht alles in kleur. Alles moet dan ook weer precies recht en netjes naast elkaar staan, heb ik weer mrs. piet precies. Ik moet ook eerlijk bekennen dat als ik iets koop voor in huis dat ik dat in een even aantal koop. Je zal mij zelden met 1 mand, kaars of kussenhoes naar buiten zien lopen, het zijn er altijd minimaal twee.

Mijn keuken is tevens mijn voorkant van het huis dus dat ziet men. Tijdens het EK-WK voetbal kleurt er alles oranje en zitten in de potten oranje en rood-wit-blauwe snoepjes (altijd leuk zoekwerk in de supermarkt), met kerst is alles ook helemaal in het sfeertje aangekleed en idd ook weer alles in twee. Nu is het natuurlijk wel stom toeval dat ik ook twee meiden heb gekregen, ook al zijn ze van hetzelfde geslacht, op elkaar lijken doen ze niet. Evengoed dat van de vensterbank, het zal wel weer iets typisch Hollands zijn.
Ben benieuwd wat staat er zoal op jullie vensterbank en is dat ook per twee?

Wij Waren Weg en ik ben weer terug op www na een gezellig en heerlijk weekend op Center Parc Heijderbos. Met een auto volgeladen met een kinderwagen, campingbedje, eten en drinken, kleding en spelletjes gingen wij om half 2 richting Limburg, om vervolgens pas om 5 uur in ons huisje aan te komen. Door de overvolle Nederlandse wegen waar we file in en uit reden, Manon die nog wagenziek was en net te laat een plastic zakje had, een luierstop kwamen we 2 uur later aan dan we gepland hadden. Evengoed het enthousiasme toen Manon Joris zag maakte alles goed. Het weekend kon beginnen.

Zoals je ook op de foto’s ziet zijn Manon en Joris het hele weekend onafscheidelijk geweest. Overal waar je Manon zag zag je Joris en andersom. Samen spelen binnen of buiten (het weer was geweldig), samen zwemmen en spelletjes doen, samen klauteren in Jungle Dome en geitjes aaien op de kinderboerderij, samen in bad (en wat een waterballet was dat iedere avond), samen op een kamer slapen (ze waren iedere avond zo vertrokken) om vervolgens met een nieuwe berg energie wakker te worden. Ze vonden het geweldig samen en hebben maar wat om ze moeten lachen om de verhalen die ze elkaar vertelden en hoe lief ze ook voor elkaar zijn, overal hand in hand. De twee jongste, Isabel en Charlotte hadden het ook heerlijk samen op het speelkleed en in het zwembadje en sliepen allebei de nodigde uurtjes.

Neefje & Nichtjes
Het is waar als ze zeggen hebben de kids het naar hun zin dan de ouders ook en in dit geval ook Opa Fred en Oma Marja. Met z’n 10-en aan de ontbijttafel (wat een gezellige drukte) dan met z’n allen naar het zwembad (lol alom bij jong en oud), even uitleven in Jungle Dome (mie tarzan joe jane) en de kinderboerderij (kleine geitjes zijn zo leuk) boodschappen doen en dan s’ avonds na het borrelen lekker te eten met z’n allen, bedritueel en dan is het tijd voor de afwas (ouderwets om en om) en na de koffie kwamen de kranten, tijdschriften, Wii, dobbelstenen, drankjes en wat lekkers om de rest van de avond lekker kletsend door te brengen om vervolgens te gaan slapen.

Eigenlijk zijn twee dagen veel te kort en moet je al weer weg voordat je het weet. Helaas moest mijn zus en zwager zondag al weg i.v.m. werk de volgende dag en zaten we nog gezellig een avondje met mijn ouders (ma het dobbelen is superleuk) en heeft Cleem bij Manon geslapen. De volgende ochtend lekker rustig ingepakt en ontbeten en om half 10 reden we weer richting huis met een berg was en een boel leuke herinneringen. Anderhalf uur later waren we thuis en heb ik honderden foto’s op mijn pc gezet (en schrok onderwijl van mijn feedreader VOL :-0 ). Als ik de foto’s weer zie kan ik het alleen maar beamen, het was een superweekend!

P.S. Bedankt voor alle felicitaties!